Iris Nieuwenburg
De recente sieraden van Iris Nieuwenburg bestaan uit assemblages van plastificeerde foto’s en miniatuur-objecten. Zij verknipt en (her)schikt deze elementen om ze vervolgens met traditionele edelsmeedtechnieken samen te voegen.Inspiratie en afbeeldingen ontleent zij ondermeer aan boeken over achttiende-eeuwse Franse interieurs, zoals te zien is in de broche Place Vendôme revisited.
Binnen de collectie van het SM’s was het werk van Iris Nieuwenburg vooralsnog met één stuk vertegenwoordigd. Dit was afkomstig uit de Chi ha paura..? -collectie (2010). Die broche, in de vorm van een Barokke spiegel, was ook een montage waarin reflectie een belangrijke rol speelde.
Het werk van Iris Nieuwenburg vertoont binnen de sieradenverzameling interessante overeenkomsten en verschillen met objecten van andere vormgevers die werken met (geplastificeerde) foto’s. Hierbij valt te denken aan Gijs Bakker met zijn Dew Drop en Holy Sport -series, maar ook het werk van de Duitse Bettina Speckner.
Alice, 2011, fotoprint, fineer, lak, zilver (foto: Peter Cox)
Rijke decoratie, kleuren en patronen uit historische periodes gebruikt Iris Nieuwenburg om in elk van haar sieraden een verhaal te vertellen, of althans een aanzet daartoe. De titel speelt hierbij een rol.
Dit is het geval bij de broche Alice. In weerwil van de suggestieve titel gaat deze broche voor Nieuwenburg niet primair over de bekende 'heldin' van Lewis Carrol. Zij dacht bij dit stuk aan ‘de bruidschat’; het huwelijkscadeau. “Hoe prachtig is dat als je je huwelijk in gaat met iets heel persoonlijks gegeven door je ouders voor je nieuwe leven.” Bij een klassiek servies (inclusief bijpassende reiskoffer) als dit gaat het vast om een erfstuk. Er is bij dit nieuwe begin dus ook sprake van een herinnering die je weer aan je eigen kinderen kunt doorgeven. Dergelijke tradities fascineren de ontwerpster.
De glanzende lakkoffer met het servies in het gelid is bovendien een romantisch object. Vanuit nostalgisch oogpunt, maar ook vanwege de belofte van zomerse picknicks die zij in zich draagt. Voor Nieuwenburg staat het servies echter ook symbool voor het huwelijk;”… het kan glanzend opgewreven worden, maar ook in duizend stukken vallen en onherstelbaar beschadigd zijn. Of brengt dat juist geluk?”
Dit is het geval bij de broche Alice. In weerwil van de suggestieve titel gaat deze broche voor Nieuwenburg niet primair over de bekende 'heldin' van Lewis Carrol. Zij dacht bij dit stuk aan ‘de bruidschat’; het huwelijkscadeau. “Hoe prachtig is dat als je je huwelijk in gaat met iets heel persoonlijks gegeven door je ouders voor je nieuwe leven.” Bij een klassiek servies (inclusief bijpassende reiskoffer) als dit gaat het vast om een erfstuk. Er is bij dit nieuwe begin dus ook sprake van een herinnering die je weer aan je eigen kinderen kunt doorgeven. Dergelijke tradities fascineren de ontwerpster.
De glanzende lakkoffer met het servies in het gelid is bovendien een romantisch object. Vanuit nostalgisch oogpunt, maar ook vanwege de belofte van zomerse picknicks die zij in zich draagt. Voor Nieuwenburg staat het servies echter ook symbool voor het huwelijk;”… het kan glanzend opgewreven worden, maar ook in duizend stukken vallen en onherstelbaar beschadigd zijn. Of brengt dat juist geluk?”
